Dr. Gurcharan Kaur Kochar

ਇਸ ਗਜ਼ਲ ਵਿੱਚ ਡਾ. ਗੁਰਚਰਨ ਕੌਰ ਕੋਚਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਸਾਥ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਹिੱਮਤ ਅਤੇ ਅਡਿਗਤਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤਲਵਾਰ ਵਾਂਗ ਜਿ਼ਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਕਵਿ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੇੜੀਆਂ ਅਤੇ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸਾਡੀਆਂ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਡਾ. ਗੁਰਚਰਨ ਕੌਰ ਕੋਚਰ ਦੀ ਇਸ ਗਜ਼ਲ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦੇ ਔਖੇ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਪਲਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਚੱਲੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ, ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਗਮਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਪਟਾਰੀ ਲੈ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਗਜ਼ਲ ਵਿੱਚ ਪੇੜਾਂ, ਹਿਜਰ ਅਤੇ ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਥੀਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਜਿਕ ਦਬਾਵਾਂ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹਨ। ਡਾ. ਕੋਚਰ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਇਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹਰ ਵਾਰ ਪਿਛੇ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਅਣਕਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕ ਨਵੀਂ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਤੁਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿਚ, ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।