ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਪੱਤੋ ਦੀ ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੀ ਰੂਹਾਨੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਕਲਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਪਖੰਡ ਨੂੰ ਤੋੜ੍ਹਕੇ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਾਹੀ ਕੀਤੀ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ, ਕਿਰਤ, ਅਤੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੀ ਬਲਿਹਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਮਜ਼ਲੂਮਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਲਈ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਪੱਤੋ ਦੀ ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵਹਿਣ ਅਤੇ ਹੜ੍ਹ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸੋਚ ਸਮਝ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਖਾਂਤ, ਜਿੱਥੇ ਫਸਲਾਂ, ਘਰ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਹੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਜਲਬਾਜ਼ੀ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਆਫ਼ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸੰਕਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਹਾਰ ਨਾ ਮੰਨਣ ਅਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸਾਂਝੇ ਸਨਮੁਖੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦਿਖਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਗਜ਼ਲ ਰਾਹੀਂ ਪੱਤੋ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਜੰਗਜੂ ਸਾਂਸਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਗੁਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ ਸਾਰਥਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਟੋਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
