Manjeet Singh Sohal

ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਕਵੀ ਮਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਨਾਲ ਡੂੰਘੀ ਜੁੜਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦੌੜ-ਭੱਜ ਅਤੇ ਇਕਲਾਪਨ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਆਪਣੇ ਮੂਲਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਅਤੇ ਦਰਦ ਭਰਿਆ ਪਿਆਰ ਵੀ ਹੈ। ਕਵੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਲਤ—ਨਸ਼ੇ, ਪ੍ਰਵਾਸ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਬਦਲਾਅ—‘ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਜਤਾਉਂਦਾ ਹੋੇਏ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ, ਪਾਣੀ ਬਚਾਉਣ ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ ਵੱਲ ਮੁੜਨ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰਚਨਾ ਇੱਕ ਪਿਆਰ ਭਰਾ ਖ਼ਤ ਹੈ ਜੋ ਦਿਲੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੂਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।